Zij heeft hem 9 maanden recht onder haar hart gedragen en kent hem als geen ander. Zijn schouders gaan steeds zwaarder zakken alsof hij Atlas is. Al een geruime tijd loopt hij met deze last op zijn schouders. Het doet haar zeer als ze hem zo ziet worstelen met de emotie van het leven zo jong als hij is een kind, onschuldig eerlijk en puur.

Ooit uit liefde tussen twee mensen geboren. Hij heeft er niet om gevraagd om op deze wereld gezet te worden. Blanco het leven in te gaan. Vertrouwen op een veilige omgeving om zo je weg te zoeken naar volwassenheid. Met je eigen fouten en kansen in het leven gaan. Op zes jarige leeftijd spattedie droom volledig uit elkaar.

Opeens besloten de voor jou zo veilige thuishaven apart verder te gaan. Naar jouw verdriet werd er op dat moment zeker niet geluisterd. Een nieuwe weg vinden en je diepste wens was maar één ding. De twee mensen waar jij zoveel van houdt bij elkaar houden. Je wilde niet kiezen en je werd nooit voor de keus gesteld. Hij werd je opgelegd.

Na een korte tijd waarin iedereen zijn eigen plaats weer moest zoeken besloot hij zonder jou verder te gaan. Je kinderhart brak en je reageerde volledig uit je gevoel. Boos op degene die het dichtst bij je stond. Handvaten genoeg hebbend kon zij je het beste opvangen. Je verdriet werd daar niet minder om maar wel erkent.

Het is een lange tijd stil naar herhaalde pogingen van jou uit om toch te proberen de band weer te herstellen. Hij die nog steeds jouw aller grootste vriend is.

De laatste weken ziet ze het verdriet in je ogen, in je lijf, hart en ziel. Het doet haar zeer maar ze laat je.

Dan eindelijk komt de vraag om je vader te bellen. Zij trekt je op schoot en vraagt wat je er van verwacht. Rustig praten ze erover maar zij ziet zijn tranen echt wel achter je ogen branden. Zachtjes trekt ze je tegen haar aan. Kust je op je voorhoofd en fluistert zachtjes in je oor; “laat je tranen maar lekker gaan vent, dat lucht enorm op”. Ze trekt hem nog dichter tegen haar aan, schud hem heen en weer en zwijgt. Hij geeft zich over.

De tranen vloeien rijkelijk en hij wil even bedenktijd of hij wil bellen of niet. Ze laat hem even en begint rustig aan het eten. Hij belt op de achtergrond de verleiding is te groot. Hij waant zich op veilige afstand maar ze hoort alles.

Hij gaat volwassen het gesprek in en vraagt hoe het met zijn vader gaat. Hij antwoord op de vraag die terug komt en verteld de dingen die hij heeft bereikt waaronder zijn A en B diploma halen. Hij zegt niet wanneer kan ik je zien. Daar in tegen zegt hij ik mis je papa en het doet zeer kunnen we wat afspreken?  Hij vervolgt wanneer kan je.

Ze vind het vervelend dat ze het antwoord niet kan horen. Aan zijn schouders te zien is het niet wat hij wilde hoorde maar wat al zo vaak tegen hem is gezegd. Zijn vader heeft geen tijd heeft het te druk met zijn nieuwe leven waar voor hem geen plaats is. De afwijzing doet zeer. Het gesprek duurt nog geen 2 minuten.

Ze loopt naar hem toe en vraagt hoe het ging. Hij vecht tegen zijn tranen maar verteld het verhaal zonder te stoppen. Weer trekt ze hem naar haar toen en troost hem. Je kan zo mooi schrijven lieverd waarom schrijf je hem geen brief met alles wat je wil zeggen. Je gaat daar rustig over nadenken. Ook spreken ze af dat hij een dagboek krijgt met een foto van zijn vader. Hij is verdrietig dat hij niet meer weet hoe hij eruit ziet.

De huilbui lucht enorm op en na een nacht geslapen te hebben heeft hij weer lucht en ruimte in zijn lijfje. Haar hart is gebroken. Zo een heerlijk kind en het enige wat hij zoekt is een bevestiging. In zijn jonge leven al te vaak afgewezen door iemand die onvoorwaardelijk van je hoort te houden. Hij wil ook graag weten wat hij verkeerd heeft gedaan. Dat gevoel kan maar 1 iemand weg nemen en die doet het niet…………………………………………

Ooit zal de kleine man een grote man worden en dan alles begrijpen en weten dat het nooit aan hem gelegen heeft. Dit zal hem vormen ook al doet het haar heel veel verdriet. Hij verdient beter…… Hij is haar topper in haar leven!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Haar grote kleine man. Hij gaat het redden. Al zal de weg vol doornen zijn het zal eindigen aan te top vol rozen.

Voor altijd in haar hart en ziel op een welverdiende eerste plaats. Haar goud waar zij zo intens veel van houdt.

Count you’re blessings!!!!!!!

 

 

Al enige weken speel ik met de gedachte het bloggen weer op te pakken. De afgelopen 9 maanden is het druk geweest met allemaal leuke dingen. Druk ja, what’s new. Inmiddels dat aspect volledig te hebben geaccepteerd wetende dat het bij mij hoort.  Het terug lezen van mijn blog doet mij beseffen hoe goed  het gegaan is de afgelopen 2,5 jaar. Dat ik veel hoogte punten heb gehad. Dingen die normaal misschien snel vergeten worden lees ik dan met een glimlach terug op mijn blog.

Met veel plezier ga ik nog naar dezelfde job. Ook mijn eigen zaak gaat voortvarend. De kleine man waarmee het heel goed gaat en waar ik veel vrije tijd mee door breng waarin we genieten van het leven.  Ik schrijf veel maar de inhoud is zeker niet geschikt voor het weblog. Het medium Hyves inmiddels ook ontdekt wat weer inhoud dat ik weinig tijd overhoud voor het bloggen.

Het kriebelt weer en ik ben dus serieus weer aan het overwegen om te gaan bloggen. Het zal alleen niet meer zo frequent zijn als voorheen.  Vandaag mijn heerlijke vrije dag. De tijd om eens goed na te denken wat ik weer eens zou schrijven. Er is zoveel gebeurt waar moet ik beginnen. Het schrijven vind ik leuk zoals ik in de afgelopen maanden ben achtergekomen. Misschien wordt het tijd van dit blog een verhalen site te maken die ik hier wel kan plaatsen.

We zien wel!!!!!!

Have a nice day!

LWP

Het einde van het jaar is in zicht. Ik kijk terug op een heel mooi jaar waarin ik weer veel bereikt heb.
2008 Ga ik dan ook positief tegemoet.

Net bijgekomen van een heerlijke vakantie. Die zelfs mijn stoutste dromen over trof. Genoten, heel veel gelachen en veel te weinig geslapen. Omringt door familie die mij o zo dierbaar zijn. Vanavond vieren we ieder apart oud en nieuw. Dat voelt heel kaal na zo een fantastische week met elkaar te hebben mogen zijn.

Alleen zit ik zeker niet. Wij vieren oud en nieuw met bijzondere mensen die weten wat vriendschap echt inhoud. Onze vriendschap zo puur en oprecht. Gewoon kunnen zijn wie je bent en altijd net dat extra’s. De avond zal bijzonder zijn en ik prijs me rijk met dit gezin. Die me vaak hebben laten lachen dit jaar. Maar waren er ook als ik de warmte en steun nodig hadden. Mijn tweede thuis.

Dit jaar van mensen afscheid genomen en er weer nieuwe vrienden bij gekregen. Een wereld baan waar ik me draai heel erg goed gevonden heb en ook waar ook nieuwe vriendschappen zijn ontstaan. Mijn eigen zaak draait op volle toeren. Wij zijn gezond.

Was voor jou het jaar zwaar en verdrietig. Probeer het in 2007 achter je te laten. Het leven is één groot feest alleen moet jezelf de slingers ophangen. Hoe donker de wolken de zon komt er echt wel doorheen. Probeer het positieve uit de dag te halen.

Rest mij niet anders te zeggen een geweldige jaarwisseling en ik hoop dat in 2008 alles van het leven je toe lacht. Dat al je dromen uit mogen komen. I count my blessings!

Veel liefs

LWP

 

In het leven zijn er momenten waarop je iemand erg mist.Die iemand zou je uit je dromen willen laten opstaan om vervolgens stevig in je armen te houden! Wanneer er een poort naar geluk gesloten wordt,gaat er een andere open.Maar wij, wij blijven kijken naar de gesloten deur en hechten geen waarde aan de poort die net open is gegaan. Vertrouw niet op schijn, die is vaak bedrieglijk.Let niet te veel op rijkdom, die zal verdwijnen.  Zoek iemand die je laat lachen, want één lach is voldoende om van de meest trieste dag een betere dag te maken. Zoek iemand die jouw hart laat lachen! Droom wat je wilt dromen.Ga daarheen waar je naar toe wil gaan. Probeer te zijn wie je wil zijn. Omdat het leven uniek is en er slechts één mogelijkheid bestaat om de dingen te doen, die we willen doen. De boffers hebben niet persé het beste van het beste. Zij zoeken gewoon weg het beste van wat zij op hun weg tegenkomt. De mooiste toekomst zal altijd afhangen van de noodzaak om het verleden te vergeten. Je zult niet vooruit kunnen in je leven zolang je de fouten van het verleden en alles wat jouw hart pijn doet niet overwonnen zult hebben. Wanneer je als kind huilt,dan lacht je hele omgeving. Leef het leven volop, haal alles uit het leven, zodat je altijd zult lachen,ondanks de tranen van anderen . Vertel deze boodschap naar die mensen,die belangrijk voor je zijn. Zoals ik dat doe. Aan degenen die je leven getekend hebben. Aan degenen die je hebben laten lachen toen je er echt behoefte aan had. Aan degenen die jou positieve dingen lieten zien toen je in de put zat . Aan je vrienden.Aan degenen die je niet kunt missen. En als je dit niet verteld, wees niet bang  dan  overkomt je verder  niets ergs. Dan laat je alleen de kans liggen om met dit bericht iemand te verblijden. Het leven telt niet door het aantal keren dat je adem hebt gehaald,maar door het aantal adembenemende momenten.

Prettige kerstdagen en een goede jaarwisseling.

LWP

MAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAMMMMMMMMMMMMMMMMMMA!!! Ik schrik wakker. Eén oog op de klok doet mij beseffen hoe laat het is. Deze geeft 6.45 uur aan. Meteen gaan de radars lopen. Welke dag is het , wat moeten wij vandaag??????? De ochtend is niet mijn ding. Nadenken doet zeer. Het duurt ook heel lang voor ik opgestart ben. Ik zit rechtop in bed. Wat is er lieverd. Op staan mam ik moet judo examen doen vandaag en oma en nicht komen zo. Kwart voor zeven denk ik aaaaaaaaaauw. Hij is nerveus wat logisch is. We hebben tijd zat. Als de wekker gaat ga ik eruit. Ga maar vast televisie kijken ik kom zo. Nee ik blijf bij jou. Dat is niet een goede optie. Hij nestelt zich tegen me aan en begint aan mijn haar te punniken.

Een kwartier later staan wij op. Mijn hoofd voelt duf en na 3 vazen koffie komt het met moeite op gang. Eerst de boel aan kant. Geen tijd voor gehad want de drukte van de opdrachten die ik binnen heb gekregen gaven mij geen tijd om dat de doen. Om 10 uur ben ik klaar en wacht op de koffie visite. Mijn gozertje mag examen doen en de familie komt kijken. Voor hem duurt elke minuut een uur. Dan gaat om 10.15 uur eindelijk de bel.

Het huis is gevuld met kinderstemmen en de koffie smaakt ons goed. Voor we het weten is het 11.10 uur en vertrekken we naar de judo. De groep is veel groter dan normaal. Iedereen doet gelijktijdig examen. Even over half 12 beginnen we. De kinderen zijn nerveus en houden de leraar goed in de gaten. De ouders zitten met camera’s in de aanslag.

Vol discipline gaan ze aan het werk. Bij elke nieuwe oefening mogen twee kinderen de opdracht voor doen. Mijn lieverd als eerste. Vol trots kijk ik naar de vaardigheden die hij geleerd heeft. Het fototoestel legt alles vast. Voor ik het weet worden er kinderen tegen de mat aangekwakt.

Heel even denk ik terug naar de weg er naar toe. De eerste keer op les trof hij een meisje die hem zonder pijn en moeite hardhandig tegen de grond mepte. Grote tranen van de schrik en hij besloot meteen om van judo af te gaan. Zelf ben ik niet zo een opgever en sprak met hem af om eerst een paar lessen te volgen. Elke week kwam er wel een punt dat hij niet wou. Zijn programma is ook zwaar maar hij gaf het uiteindelijk niet op. Vandaag vind hij het heerlijk om dat hij dat ook niet gedaan heeft. Hij voelt zich super speciaal met de hele familie die naar hem zit te kijken.

Na een uur is het dan over. Elk kind moet bij de judo leraar komen.  Ook mijn lieverd komt aan de beurt. Netjes gaat hij op zijn knieën bij de leraar zitten. Deze verteld hem dat hij in het begin onzeker was en vaak moest huilen. Dat hij nu zelfverzekerde is geworden en dat hij nu de oefeningen vol overgave mee doet. Dat hij erg goed zijn best heeft gedaan. Hij pakt de gele band en overhandigd deze terwijl hij mijn lieverd feliciteert.

Ik krijg een brok in me keel en slik de tranen van geluk weg. Hij gaat glunderend zitten. Mijn moeder hart is gevuld met trots,dankbaarheid, geluk en heel heel veel liefde. Mijn kleine vent!!!!